Persoonlijk

Voor de liefste onbekende

Ik ben niet zo’n ster in gedichten. Ik ken er maar weinig en hoewel ik al jaren alles lees wat los en vast zit, lees ik liever een ‘gewoon’ boek dan een gedichtenbundel. Maar soms kom ik er eentje tegen die me raakt. Die blijft dan ook meteen hangen. Zoals onderstaand gedicht van Ingmar Heytze. Dat zit al in m’n hoofd sinds ik het jaren geleden in trein magazine Rails las. Mooi toch?

Voor de liefste onbekende
‘Wie van ons twee heeft de ander bedacht?’ – Paul Eluard

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet –
dat hoeft nu allemaal nog niet.

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer –
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

——————————–
uit: ‘Het ging over rozen’, Ingmar Heytze, 2002.

Chaotische spraakwaterval met een voorliefde voor kaas, tattoos & tongvallen. Deelt haar leven met twee zwart-witte katten en houdt niet van hobby's. Schrijft graag over reizen, hotspots en de (on)zin van het dagelijkse leven. Dat doet zij onder meer op www.watzijzegt.com.

%d bloggers liken dit: