Posted by on 3 juli 2011

Ook hier kun je twee dingen doen met je gevoel. Oppeppende muziek draaien om je verdrietige stemming om te gooien naar een vrolijke. Of juist niet. Ik kies meestal voor dat laatste. Soms is het gewoon lekker om toe te geven aan verdriet en treurnis.

Voor mij past deze band vaak prima bij die stemming. De trage intro, de ietwat lijzige stem van de zanger, de alarmerende songtekst…

Prachtig, donker, melancholisch en heerlijk om mezelf in onder te dompelen wanneer ik sad ben.

No Surprises

A heart that’s full up like a landfill
A job that slowly kills you
Bruises that won’t heal

You look so tired and unhappy
Bring down the government
They don’t, they don’t speak for us
I’ll take a quiet life
A handshake of carbon monoxide

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
Silent, silent

This is my final fit, my final bellyache with

No alarms and no surprises
No alarms and no surprises
No alarms and no surprises please

Such a pretty house, such a pretty garden

No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises (let me out of here)
No alarms and no surprises please (let me out of here)

%d bloggers liken dit: